|
Geschreven door Alma Nak
|
|
zondag 10 januari 2010 22:35 |
 Onze inmiddels bekende vrienden Bert Baars en Henry Snoek deden onlangs mee aan een wedstrijd. Een witviswedstrijd wel te verstaan, waarbij uitsluitend het gebruik van een vaste hengel was toegestaan. Stom toeval natuurlijk, maar toch lootten Bert en Henry een plek naast elkaar. Wel ergens midden in het parcours, dus dat zag er niet zo best uit. Tot overmaat van ramp vermeldde het wedstrijdreglement ook nog dat voeren, in welke vorm ook, verboden was. Onze vrienden keken dus behoorlijk zuur toen de loting verricht was. Aangekomen op de stek pakten ze de spullen uit, waarbij Bert af en toe enigszins schielijk om zich heen keek. Enfin, het eerste signaal klonk en dat betekende peilen. Terstond sprong Bert op en greep naar zijn hengel. Hij zette deze geheel in elkaar en begon ermee in het water te prikken."Hé, wat ben jij daar nou aan 't doen?" Bert draaide zich geschrokken om en zag één der controleurs achter zich staan. "Eueueueueu, ik ben aan 't peilen, dat zie je toch:' De controleur, die aan deze verklaring blijkbaar weinig waarde hechtte, liep naar hem toe en begon de hengel aan een nauwgezet onderzoek te onderwerpen. "Wat" vervolgde de controleur "doen die voerresten en die nog levende maden aan je handvat? Je gaat me toch zeker niet vertellen dat je voerballetjes door je hengel het water in jaagt hè?" Bert keek verward om zich heen, maar nog voor hij een goede verklaring had kun¬nen bedenken, toverde de con¬troleur Bert's voerbakje, dat hij onder zijn uitgetrokken jas had gezet, tevoorschijn. "Nee vriend, je hoeft 't mij niet meer uit te leggen. Van jouw concurrentie zullen weinigen meer last hebben deze wedstrijd. Je kunt wel weer inpakken:' Bert schikte zich in z'n lot en besloot Henry verder als supporter te onder¬steunen. Henry had het tafereeltje van een afstandje gevolgd en grijnsde wat toen de controleur weer verdwenen was."Heeft die stommeling nou je voer vergeten mee te ne¬men?" Inderdaad, Bert's voerbak stond nog onaangeroerd aan het water."Nieuwe ronde, nieuwe kansen Henry, vooruit:' Henry kneedde een klein voerballetje om z'n peilloodje en liet dit bedachtzaam zakken. Dit ritueel herhaalde hij enige malen. Ook tijdens de wedstrijd "peilde" Henry opvallend geregeld. Het gevolg was dat Henry met glans de wedstrijd won, omdat er niemand anders was die had gevoerd. Enne....... Henry deelde na afloop natuurlijk zijn prijs met Bert, zoals 't echte vrienden betaamt.
|
